Τι είναι τέλος πάντων οι ανθρώπινες σχέσεις...παγίδα ή αναγκαίο κακό...μια φυσιολογική εξέλιξη ή καταναγκαστικό έργο?? Με αυτά που βιώνουμε καθημερινά πολλές φορές αναρωτιέμαι...υπάρχει τελικά ο ιδανικός σύντροφος...και αν υπάρχει γιατί εγώ δεν τον βλέπω...? Και παλι δεν υπάρχει...? μήπως(λέω μήπως), να τον δημιουργήσω εγώ? Ανατωτιέμαι πάλι και λέω...μήπως ζητάω πολλά από κάποιον που δεν μπορεί να τα προσφέρει??αλλά και πάλι...τι πραγματικά θέλω εγώ απο έναν σύντροφο?αγάπη, στοργή,ηρεμία,συννενόηση,επικοινωνία,...???τι θα ήταν αυτό που θα με έκανε ευτυχισμένη??υπάρχει άραγε εκεί έξω?σκέψεις σκέψεις σκέψεις...Η μοναξιά είναι για τους κυνικους?ή για τους φιλοσοφημένους?για τους ανεξάρτητους..?ή τους ανασφαλείς? Με το περασμα των χρονων ολο και ποιο πολλοι ανθρωποι αναζητουν την ευτυχια σε εικονικες αγκαλιές και ψέυτικα φιλιά...λέμε το σ'αγαπώ ασκοπα...ανώφελα...έτσι για να δημιουργούμε ψευδαισθήσεις στον ίδιο μας τον εαυτο... για να περνά η ώρα...ποιά ώρα?την ώρα που χρειάζεσαι κάποιον να ακουμπήσεις πανω του...να πείς δυό λόγια..να κλάψεις, να γελάσεις, να ξυπνήσεις δίπλα του το πρώι,να διασκεδάσεις μαζί του το βράδυ....δυστυχώς δεν είναι εκεί κανείς.. δεν είναι εκεί να σου προσφέρει μια αγκαλιά...ένα χαδι.. Ολα εχουν γίνει τόσο ρηχά..τόσο φθηνά...τόσο που αναρωτιέμαι(πάλι)οι ανθρωποι των παλιοτερων χρονων (πχ:οι γονεις μας. οι θειοι μας,οι παππουδες μας)τι κανανε και ηταν ευτυχισμενοι?(και ακόμα ειναι)εμεις γιατι δεν είμαστε?τι ειναι αυτο που μας εχει κανει τοσο ανίκανους και δεν μπορουμε να αγγιξουμε την ευτυχια?
Πως να αγαπήσω χωρις να πληγωθώ?πως να αγαπηθώ χωρίς να πληγώσω??φταίω εγώ ή οι άλλοι?ζητώ παραπάνω απο αυτά που μπορώ να έχω ή δεν ξέρω τι μπορώ να δώσω??πολλά τετοια ερωτήματα τριβιλίζουν το μυαλό μου...και θα το κάνουν για καιρό ακόμα...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Mina's blog" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
Διαδώστε αυτό το άρθρο σε άλλα sites: